VOLG ONS OOK OP:
Slide background
Slide background

Wie heeft de macht in Europa?

Nieuws • 27 november 2013

bron: corporateeurope.org

bron: corporateeurope.org

Het zou geen nieuws meer mogen zijn, maar toch even ter herinnering: de Europese parlementsleden (de enige verkozenen in de EU-structuur) hebben geen effectieve wetgevende macht. Hun taak beperkt zich tot het uitvaardigen van adviezen aan de Europese Commissie, die daar vervolgens mee doet wat het wil. Een duur geintje, voor wie de unieke pendulumkalender tussen Brussel en Straatsburg (elke andere week verhuizen we de hele boel) van deze parlementairen ziet. En dan zijn er nog de riante salarissen, de parlementaire assistenten… Allemaal voor een mediageniek theater.

Dus de macht ligt dan bij de commissarissen? Welja, maar het zal niemand zijn ontgaan dat de Barroso’s en De Guchten het niet allemaal uit hun dikke teen zuigen. En neen, er zijn ook geen geheime loges die de lakens uitdelen vanuit de Tempel van Solomon aan de donkere zijde van de maan. Het is veel eenvoudiger: follow the money.

Leuk experiment: tik “lobbyisme bruxelles” in google en je krijgt als zoeksuggesties “emploi” en “registre”. Niet “schandaal” of wie/wat/hoe/waar/hoeveel. De Waals-Brusselse (tja) documentaire The Brussels Business heeft het thans vorig jaar mooi uit de doeken gedaan. Wat, nog nooit van gehoord? RTBF en ARTE hebben het uitgezonden, maar Canvas heeft het vorige week besloten zelf te proberen in staatsgefilterd (en gesubsidieerd) Panorama-formaat (Aflevering 41: Privacy te koop). Onafhankelijke documentaires? Dat kennen we hier niet.

Als je Canvas moet geloven, dan betreft het hier vooral een privacyprobleem. Redelijk beperkt gevaar in de ogen van de gemiddelde brave burger. Maar waarom je tot privacy beperken? Dat topje van de ijsberg verbergt de werkelijke omvang: Brussel telt naar schatting maar liefst 2.500 lobbyistenstructuren! En dat vertaalt zich in niet minder dan 15.000 lobbyisten in onze hoofdstad. Die zitten hier niet allemaal over Facebook te zaniken.

Stel je het even voor. Parlementairen brengen de dag door met de UNICE (Union of Industrial and Employers’ Confederations of Europe) en vaardigen vervolgens niet-bindende adviezen uit aan commissarissen die zelf daarnet getafeld hebben met de ERT (European Round Table of Industrialists). Wie weegt het meeste door? Het antwoord is beiden: UNICE en ERT zijn twee lobbygroepen die hun sporen verdienden door samen te werken in de opstelling van het Verdrag van Maastricht. Wie hier dacht dat een gebrek aan referenda ondemocratisch is, die moet zich eens afvragen waar hetgeen wij niet over mogen oordelen eigenlijk vandaan komt.

De dunne sluier die de scheiding van machten is binnen de EU, wordt zodoende overbrugd door collaboratie van lobbygroepen.

Of wat met het Trans-Atlantisch Handelsakkoord? Dat is nu geratificeerd, maar dat heeft enkel de sneeuwbal doen rollen voor een hele resem duurbetaalde ‘trans-atlantische’ juristen, die aan de basis van elke Brusselse lobby liggen. Lucratief verdrag, wanneer je 1.000 EUR per uur kan aanrekenen.

Dit grapje met dank aan de democratische klucht dat de EU is. En voor wie denkt dat er “transparantie” heerst (dixit Louis Michel) en campagnecontributies uit de private sector aan banden liggen, die moet maar eens zoeken naar de cliëntenlijst van lobbyisten. Zoiets bestaat immers niet. Er is een vrijwillige declaratie, maar slechts een minderheid houdt zich daaraan. Evenmin is er enig belet op na je legislatuur een positie in een van de grote firma’s en/of hun lobbygroepen te accepteren.

Grappig hoe een staatsdocumentaire over gelobby rond privacywetgeving vergeet te spreken over de totale privacy van… lobbygroepen.

The New York Times citeerde op 18 oktober de heer De Ruyt, voormalig lid van de Europese Raad en vandaag lobbyist: “Het is in zekere mate opwindend om via het systeem te krijgen wat je wil”. Mijnheer De Ruyt heeft geleerd hoe je beslissingen beïnvloedt, in de plaats van ze te maken.

En wie wil jij dat er volgend jaar in de Europese Unie beïnvloed wordt? Opnieuw Verhofstadt en Louis Michel? Of de N-VA, die nationaal al notoir is geworden voor haar gebrek aan neutraliteit tegenover belangenorganisaties en lobbyisten?

Slide background