VOLG ONS OOK OP:
Slide thumbnail

Onderwijs in Brussel: Geen pretje!

Nieuws • 14 juni 2013

Dat het met het Brussels onderwijs slecht gesteld is, weet iedereen. Ondanks vele beloftes, is de politieke klasse er nog steeds niet in geslaagd om deze situatie recht te trekken.

Te weinig plaats

Al na de eerste week van vrije inschrijvingen, moest het Lokaal Overlegplatform (LOP) toegeven dat er al geen vrije plaatsen meer waren in de eerste kleuterklasjes van het Nederlandstalig onderwijs. De kans bestaat dat er dit jaar (alweer!) een 300-tal kinderen géén plaats zullen hebben. Deze ouders van deze kinderen zijn verplicht om indien zij hun kind in het Nederlands les willen zien krijgen, uit te rukken naar de Vlaamse rand, maar ook daar zit men al met enorme capaciteitsproblemen.

Het een en ander heeft natuurlijk ook te maken met de enorme bevolkingsgroei waarmee Brussel te kampen heeft. De toekomst belooft niet veel goeds: tegen 2020 zouden er een 20.000 leerplichtige kinderen bijkomen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en de scholen zitten nu reeds vol. Ook opvallend is dat het Nederlandstalig onderwijs de laatste jaren gegroeid is, terwijl het aantal kinderen dat Nederlands als thuistaal heeft gedaald is. Grover: het aantal kinderen dat thuis Nederlands spreekt is een minderheid in het Nederlandstalig onderwijs! De reden waarom zovele anderstaligen voor het Nederlandstalig onderwijs opteren is eenvoudig: de mindere kwaliteit van het Franstalig onderwijs.

Op termijn is deze evolutie echter ook nefast voor de kwaliteit van het Nederlandstalig onderwijs. Het aantal concentratiescholen groeit stelselmatig en vandaag de dag is het zo dat reeds 40% niet afstudeert.

Wie kan deze capaciteitsproblemen echter oplossen?
De instroom van “nieuwe” niet-Nederlandstalige Brusselaars is zo massaal, dat het water naar de zee dragen is. Om het capaciteitsprobleem op te lossen zou men al eens kunnen beginnen met deze massale instroom een halt toe te roepen. Het Vlaams Belang pleit er ook reeds jarenlang voor om 100% voorrang te geven aan Nederlandstaligen in de school van hun keuze. De resterende plaatsen kunnen dan alsnog opgevuld worden zoals de wet het voorschrijft. Enkel op die manier kunnen we de kwaliteit blijven waarborgen.

Islamisering: ook in onze scholen!

De oprukkende islamisering van Brussel is iets dat de traditionele partijen (van N-VA tot PS) maar al te graag onder de mat vegen. Jammer genoeg doet dat het probleem niet verdwijnen. Ook onze scholen lijden er onder. Wat we te horen kregen over een gemeenteschool in Brussel tart werkelijk alle verbeelding.

School is voor mij de hel

“School is voor mij de hel”, ziedaar de vreselijke woorden van de zesjarige Martin. Martin verschilt in één opzicht van het gros van zijn klasgenoten: hij is geen moslim. De invloed van deze anti-Europese godsdienst liet echter niet lang op zich wachten. Martin schrok zich een hoedje toen hij zijn ouders thuis wijn zag drinken: hij vertelde hen dat ze naar de hel zouden gaan. De arme peuter stond echter onder enorme druk binnen de schoolpoorten.

Pesterijen

Eén enkele andere klasgenoot en Martin zijn de enigen ingeschrevenen voor de lessen moraalwetenschappen. Al de andere leerlingen volgen islam. Heel lang lieten de pesterijen niet op zich wachten. Toen bleek dat Martin en zijn andere klasgenoot waren ingeschreven voor het niet-halal middageten werden zij al snel voor “vuil varken” uitgemaakt. Al heel snel durfde Martin geen ham meer eten. Toen de klas op klasuitstap ging, vroeg hij zijn moeder om toch maar geen ham op zijn boterham te leggen: “De anderen gaan er in spuwen!”

Draag een hoofddoek, mama!

Al snel voelde Martin zich onveilig op school. Van school veranderen was echter geen optie (capaciteitsproblemen, weet u wel). Uiteindelijk had Martins moeder er niets beter op gevonden dan hem ’s ochtends op het allerlaatst mogelijke moment aan de schoolpoorten af te zetten en hem ’s avonds onmiddellijk na de lessen te komen halen. Op die manier hoopte ze hem toch enkele ontberingen te besparen. Maar het mocht niet baten: de indoctrinatie ging door. Op een dag kwam de kleine Martin thuis en vroeg zijn moeder een hoofddoek te dragen. Ook de klasuitstapjes draaiden uiteindelijk maar om één ding: het bedreigen en indoctrineren van de kleine Martin. Elke voorbereidende vergadering van zulk een klasuitstap was er maar één onderwerp: islam. Uiteindelijk hadden de moslimkinderen zelfs hun gebedsdekentjes mee op zeeklassen.

Ook fysiek geweld

Martin was ook het slachtoffer van fysiek geweld. Hij is verschillende keren in elkaar geslagen omdat hij weigerde trouw te zweren aan de Koran. Thuis durfde hij dit alles ook niet te vertellen. Zijn klasgenootjes hadden hem te kennen gegeven dat ze oudere broers en vaders hadden die zijn familie iets zouden aandoen als hij thuis over deze praktijken sprak.

De reactie van de leerkrachten

De ouders van Martin hebben reeds verschillende keren contact opgenomen met de school in over deze wantoestanden. Telkens kregen zij van de leerkrachten hetzelfde antwoord: “Wij kunnen niets doen, aangezien deze feiten plaatsvinden tijdens de speeltijden.” Met andere woorden: wij durven niets doen. De wantoestanden in deze school zijn dan ook tekenend en vergelijkbaar met de problemen die de modale Brusselaar ondervindt. Velen van hen voelen zich, net als Martin op school, een vreemdeling in hun eigen wijk. En de verantwoordelijken?

Die steken hun kop in het zand.

BDB

Slide background