VOLG ONS OOK OP:
Slide background
Slide background

FN terug als nooit te voren.

Nieuws • 08 juli 2013

In 2007 nog afgeschreven, vandaag terug als nooit te voren. Het Front National heeft een opmerkelijke herlancering meegemaakt, de Le Pen-dynastie heeft zich sinds de voorzittersverkiezingen van 2011 gebetonneerd en aan de basis van dit succes zien we een “marineblauwe golf” (“Vague Bleu Marine”). Danig zelfs, dat de verkozenen van 2012 niet meer als “frontisten” maar als “marinisten” worden beschreven, als gevolg van de electorale “Rassemblement Bleu Marine” alliantie.

De opgang van het Front National was nochtans reeds ingezet in 2009. Er hangt dan ook een behoorlijk ingewikkelde geschiedenis aan vast, met machtsstrijd, afvalligen, opportunisten… Maar vegeteren in wat geweest is of blindstaren op het succes van een ander, daar heeft niemand wat aan. Dat moeten ze bij het Front National ook gedacht hebben, want sinds de verkiezingen van 2012 is de groei nog niet gestuit. De partij is van 22.000 leden in 2011 gesprongen naar 65.000 leden in 2013, het zogenaamd “democratisch” systeem in Frankrijk, waar een meerderheid van de stemmen vereist is om een zetel te behalen. Laat ons daarom even provoceren en de verkiezingen… een flop noemen. Welja, slechts 2 verkozenen in de Assemblée Nationale, waarvan enkel Marion-Maréchal Le Pen (generatie n°3) meetelt. En dat nota bene in de regio waar het FN haar klassieke electoraat terugvindt, het rurale zuiden. Marine Le Pen kon met amper 18% van de stemmen niet doorstoten naar de tweede ronde van de presidentsverkiezingen. Ondanks een nipte voorkeur bij de arbeidersbevolking (29% tegenover 27% voor Hollande) en ondanks de totale vernedering voor het Front de Gauche, wist het FN geen verkozenen te halen daar waar het telt: het sociaal-economische strijdveld ten noorden van het land. Wie deze analyse maakt, moet beseffen dat er nog werk aan de winkel is. En bij het Front National beseffen ze dit maar al te goed. Je moet jezelf relevant maken, er coherente ideeën op nahouden en dan nog de militanten en kaders hiervoor vinden. En dat met bijna tien keer het electoraat van Vlaanderen en bijna honderd keer de verdeeldheid? Die 65.000 leden komen dan ook niet uit de lucht vallen. Ze verzamelen zich rond Marine Le Pen, maar volgen geen dictaat. Wie de kaders van de partij kent, die heeft moeite er een andere rode draad in te vinden dan de voorzitster en een pertinente, optimistische blik op oneindig. De partij heeft op zijn minst drie stromingen verzameld: identitairen, conservatieven en republikeinen. Daarmee heeft ze de wind uit de zeilen van minipartijen gehaald die in 2007 dachten de plaats van het FN in te kunnen nemen. Het politieke speelveld tekent zich vandaag immers niet af tussen deze kampen: waar de partij regionaal doorstoot tot de tweede ronde zijn er nog slechts twee kampen: pro- en anti-Frankrijk. En Marine Le Pen heeft die strijd in haar boek “Pour que vive la France” gedefinieerd als tegen of voor het mondialisme. Al de overige breekpunten zijn secundair.

Concreet kunnen hier drie interne stappen in het succes van het Front National  onderscheden worden:
1. Een eenduidige doctrine (antimondialisme), een duidelijke motivatie (“Leve Frankrijk”) en transparante regels om samen te strijden (organisatie en vorming).
2. Een vrij kader voor dynamiek ontwikkelen, in het belang van de gezamenlijke strijd.
3. Een losse hiërarchie optimaliseren voor doorstroom, zodat nieuwe generaties aan kaders aangemoedigd worden, zelfs wanneer er nauwelijks postjes te verdelen zijn.

Dit pact, overigens de oorspronkelijke idee achter het “Front” National zoals door Jean-Marie Le Pen bedoeld bij de oprichting, heeft de eenheid in de typische Franse verscheidenheid gevonden. Iedereen kan zich terugvinden in de gezamenlijke strijd, maar niet in de negatie van de ander. Iedereen wordt aangemoedigd de eigen coherentie na te streven en niet een syncretisch compromis naar De Waarheid. Alle divisies zijn hierdoor geneutraliseerd. De resultaten zullen zich electoraal nog tonen, maar de dynamiek is onmiskenbaar. Bij de lokale verkiezingen in Villeneuve-sur-Lot bevond zondag 23 juni j.l. de ancien van de UMP zich in de tweede ronde pardoes tegenover het FN met een kandidaat van… 23 jaar! En de ervaren hoogwaardigheidsbekleder kon het uiteindelijk enkel halen door de steun van links en extreemlinks, om het dan nog met slechts 53,76% van de stemmen te moeten doen! De jongeman genoot hier de steun van het partijapparaat, met name van de oude kaders die reeds sinds de jaren ’80 het FN in die regio hebben gedragen.

Een tekenend voorbeeld van de huidige dynamiek bij het FN en een dat de partij wenst door te trekken naar de algemene lokale verkiezingen in 2014. Het vooruitschuiven van een jonge garde kunnen wij bij de Vlaams Belang Jongeren alleen maar toejuichen en van de vindingrijkheid van die jongeren kunnen wij met zijn allen van leren!

Slide background